In zijn nieuwe voorstelling Een vorm van eenzaamheid blikt Thijs terug op de meest turbulente jaren uit zijn leven. De show neemt het publiek mee langs zijn gevangenisstraf, de innerlijke reflectie tijdens die periode en de moeizame zoektocht naar zijn plek in de samenleving daarna. De eerste uitvoeringen vonden afgelopen week in stilte plaats in de Schram Studio's in Amsterdam, waar zo'n honderdvijftig bezoekers kwamen kijken.
Heimelijk werkproces ontmaskerd door eigen oom
Opvallend genoeg werd het bestaan van de voorstelling lange tijd bewust onder de pet gehouden. Het was uitgerekend zijn oom Paul Römer die het nieuws naar buiten bracht in het Mediaforum van het NPO Radio 1-programma Spraakmakers. Paul woonde afgelopen weekend een van de optredens bij en omschreef de terugkeer van zijn neef op het podium als een kwetsbaar moment. Volgens hem gaat de show vooral over de complexiteit van het oppakken van je leven na zo'n zware straf - iets wat hij minstens zo ingewikkeld noemt als het uitzitten van die straf zelf.
Geen overleg met de slachtoffers
Een pijnlijk detail komt eveneens uit de mond van Paul: er is niet met alle betrokkenen uit de zedenzaak overlegd voordat de voorstelling tot stand kwam. Het is uitdrukkelijk Thijs zijn eigen verhaal, vertelt hij, en dat verhaal vertelt hij vanuit zijn eigen perspectief. Hoe de slachtoffers tegenover deze openbare terugkeer staan, blijft op dit moment volledig onduidelijk.
Advocaat Diekstra trekt fel van leer
Voor slachtofferadvocaat Sébas Diekstra was de maat snel vol. Op X liet hij weten dat hij weliswaar erkent dat onze rechtsstaat uitgaat van een tweede kans nadat iemand zijn straf heeft uitgezeten - maar dat er volgens hem een wereld van verschil zit tussen die tweede kans en het bieden van een gloednieuw podium. De advocaat vindt het opzettelijk geheimhouden van het project richting betrokkenen en de keuze om er vervolgens een publieksvoorstelling van te maken bepaald geen blijk van inlevingsvermogen.
Maatschappelijk dilemma op scherp
De kwestie raakt aan een gevoelig maatschappelijk vraagstuk: waar ligt de grens tussen rehabilitatie en het opnieuw claimen van publieke aandacht? Voor Thijs is de voorstelling onmiskenbaar een vorm van verwerking. Voor zijn slachtoffers - en hun juridische vertegenwoordigers - voelt het mogelijk als zout in de wond.
